แหล่งที่มาของศาสนาอิสลาม

    1. home

    2. article

    3. หน้าที่ต่อสังคม-การพูดความจริง

    หน้าที่ต่อสังคม-การพูดความจริง

    Rate this post

    คำพูด คือ สื่อในการสร้างความสัมพันธ์และการติดต่อระหว่างมนุษย์ด้วยกัน การพูดความจริงจึงถือว่าเป็นการปกป้องแก่นแท้ของความสัจจริงทั้งหลาย  และถือว่าเป็นมาตรการที่จำเป็นของสังคม  หรืออาจกล่าวได้ว่า  ความสมบูรณ์ของสังคมขึ้นอยู่กับการพูดความจริง  ดังนั้น การพูดความจริงจึงมีคุณประโยชน์นานัปการ เช่น
    1.             การพูความจริง  เป็นการสร้างความเชื่อมั่นให้กันและกัน  และทำให้ผู้อื่นได้รับประโยชน์จากคำพูดของตน
    2.             การพูดความจริง เป็นเหตุทำให้เกิดความเจริญรุ่งเรือง  และไม่ต้องเดือดร้อนเพราะการพูดปด
    3.             คนที่พูดจริงเท่านั้นมีความซื่อสัตย์ และไม่บิดพลิ้วสัญญา  เพราะคนที่มีความสัจจริงจะแสดงออกทั้งการกระทำและคำพูด
    4.             การพูดความจริง  เป็นสื่อช่วยป้องกันและขจัดปัญหาความขัดแย้งให้หมดไป  เพราะส่วนมากของความขัดแย้งเกิดจากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด หรือทั้งสองฝ่ายปฏิเสธความจริง
    5.             ข้อบกพร่องและความเสื่อมเสียที่ร้ายแรงทีสุดที่มีต่อจริยธรรม และการกระทำที่ผิดกฎหมายเกิดขึ้นเพราะประชาชนส่วนใหญ่ไม่พูดความจริง
    ท่านอิมามอะลี (ขอความสันติพึงมีแด่ทาน) กล่าวว่า  “มุสลิมที่แท้จริง คือ ผู้พูดความจริงแม้ว่ามันจะขมขื่น  และความจริงจะสร้างความเสียหายให้กับตนก็ตาม  ซึ่งการทำเช่นนี้จะทำให้จิตใจเป็นสุข”
    ท่านอิมามอะลี (อ.) สอนวิธีพูดไว้ดังนี้ …
    1. มนุษย์จะเป็นอะไรหากปราศจากการพูด ภาพที่ถูกวาดหรือสัตว์ที่ถูกปล่อย!
    2. อย่าพูด เมื่อไม่ใช่เวลาสำหรับพูด
    3. บ่อย ๆ ที่ถ้อยคำได้ทิ่มแทงเหมือนดาบ!
    4. บ่อย ๆ ที่ถ้อยคำได้ทิ่มทะลวงลึกกว่าลูกศรทั้งหลาย
    5. บ่อยเพียงใดที่ถ้อยคำ ๆ เดียวได้ก่อให้เกิดสงคราม!
    6. ความรักสักกี่มากน้อยแล้ว ที่ได้เกิดขึ้นเพราะการชำเลืองเพียงครั้งเดียว
    7. ชิวหา (ลิ้น) มีจุดหนึ่งคมกว่าหอกเสียอีก
    8. คนกี่มากน้อยแล้วที่มีลิ้นเพื่อทำลาย!
    9. ลิ้นของเพื่อนผู้โง่เขลาคือ กุญแจของเขาที่นำไปสู่ความตาย
    10. จงกลัวในคำพูดของท่านเพราะ มันเป็นลูกธนูที่พลาดเป้า
    11. ปกป้องศีรษะของท่านให้พ้นจากอุปสรรคทั้งหลายแห่งลิ้นของท่านเอง (ระวังตัวเองอย่าให้เดือดร้อนเพราะคำพูด)
    12. มือของลิ้นคือ การเขียน
    13. ถ้อยคำเบาบนริมฝีปากและง่ายดายต่อความเข้าใจคือ พูดคล่อง
    14. จิตใจคือ ผู้คุมคลังสมบัติแห่งชิวหา และชิวหาคือ ล่ามผู้แปลของมนุษย์ทั้งหลาย
    15. ชิวหาคือ สัตว์ดุร้ายป่าเถื่อน ปล่อยมันอิสระ มันก็จะทำร้ายท่าน
    16. เท้าสะดุดก่อให้เกิดบาดแผลและลิ้นที่พูดโง่ ๆ ก่อให้เกิดความเสียหาย
    17. ทุก ๆ คำพูดที่สองของคนโง่เง่าคือ คำกล่าวสบถสาบาน
    18. การพูดที่ดีที่สุด คือ การพูดที่เหมาะกับการกระทำ
    19. การนิ่งเงียบ เมื่อท่านสามารถที่จะพูดบางสิ่งบางอย่างได้อย่างฉลาดและเป็นประโยชน์ มันก็เลวพอ ๆ กับการป่าวประกาศความคิดต่าง ๆ ที่ไม่ฉลาดและโง่เง่านั่นเอง
    20. หากท่านได้รับความมุ่งหวังและความเคารพแล้ว ก็จงตอบการคารวะและความหวังดีนั้นกลับคืนไปให้ในลักษณะที่เหมาะสมที่สุด หากท่านได้รับการเกื้อกูลก็จงให้คืนภาระผูกพันนั้นกลับไป ในทำนองเดียวกันให้มาก ๆ แต่ผู้ใดได้รีบเร่งกระทำคุณความดีก่อน เขาก็ย่อมล้ำหน้าในคุณธรรมอยู่เสมอ
    21. การพูดที่ดีที่สุดคือ การพูดซึ่งไม่ก้าวร้าวระคายหู และความเข้าใจในถ้อยคำเหล่านั้น ก็ไม่ทำให้สติปัญญาเมื่อยล้า
    22. การพูดด้วยความจริงใจ สร้างความเข้มแข็งให้แก่เหตุผลข้อโต้แย้งของบุคคลนั้น
    23. ไม่ต้องคำนึงว่าใครพูด แต่จงพิจารณาว่าเขาพูดอะไร
    24. อย่าประเมินค่าความคิดที่ดีงามให้ต่ำ เพียงเพราะว่ามันมาจากบุคคลที่ไม่สำคัญ
    25. ถ้าคำปราศรัยและความคิดของผู้พูดอยู่ในภาวะสอดคล้องต้องกันผู้ฟังก็จะยอมรับการพูดของเขา มิฉะนั้นแล้วก็จะไม่บังเกิดผลใด ๆ
    26. จงพูดเพื่อทำให้ตัวท่านเองเป็นที่รู้จัก เพราะมนุษย์นั้นมักถูกซ่อนไว้ใต้ลิ้นของเขา
    27. มนุษย์ยิ่งพูดด้วยความจริงใจมากเท่าใด เขาก็จะได้รับความเคารพนับถือมากยิ่งขึ้นเท่านั้น
    28. คนโง่ มักจะทำตัวเขาผิดพลาดไปในสามเรื่องดังนี้ การพูดถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เขาไม่มีความรู้ การตอบก่อนที่เขาจะถูกถาม ความหุนหันพลันแล่นในการดำเนินงานต่าง ๆ ของเขา
    29. ผู้ใดก็ตามที่พูดในสิ่งที่เขาไม่ควรพูด ก็จะต้องได้รับฟังในสิ่งที่เขาไม่ต้องการฟัง
    30. คำพูดเป็นเหมือนยารักษาโรค ให้ยารับประทานเล็กน้อยย่อมเป็นคุณประโยชน์ แต่ถ้าให้มากเกินไปก็ถึงตาย
    31. จงระมัดระวังในการวิพากษ์วิจารณ์ข้อเท็จจริง ซึ่งท่านไม่รู้ถึงก้นบึ้งของมัน และไม่รู้อย่างแม่นยำถูกต้องแน่นอน พึงควรละเว้น ทั้งนี้เพราะว่าการพูดของท่านนั้นสะท้อนให้เห็นถึงสติปัญญาของท่าน และถ้อยคำทั้งหลายของท่านนั้นมันขยายให้เห็นถึงความรู้ของท่านด้วย
    32. พิษภัยของการปราศรัยคือ ความยืดยาว
    33. การพูดมากเกินไป ซึ่งก่อให้เกิดความผิดพลาดบ่อย ๆ และน่าเบื่อ
    34. โสตประสาทไร้ประโยชน์ เมื่อใจลอย
    35. หากท่านไม่เป็นนักพูดคุยที่รอบรู้และปราดเปรื่องแล้วก็จงเป็นผู้ฟังที่ตั้งใจ