แหล่งที่มาของศาสนาอิสลาม

Languages
  1. home

  2. article

  3. วาทะแห่งปัญญา

วาทะแห่งปัญญา

วาทะแห่งปัญญา

วาทะแห่งปัญญานี้ นำมาจากคำกล่าวของท่าน อิมามอะลี (อ.) ซึ่งท่านกล่าวถึงคำพูดของมนุษย์ ทั้งข้อดีและข้อเสีย ซึ่งขึ้นอยู่กับบุคคลว่าควรจะพูดอย่างไร

 การพูด

1. มนุษย์จะเป็นอะไรหากปราศจากการพูด ภาพที่ถูกวาดหรือสัตว์ที่ถูกปล่อย!
2. ไม่พูด เมื่อไม่ใช่เวลาสำหรับพูด
3. บ่อย ๆ ที่ถ้อยคำได้ทิ่มแทงเหมือนดาบ!
4. บ่อย ๆ ที่ถ้อยคำได้ทิ่มทะลวงลึกกว่าลูกศรทั้งหลาย 396
5. บ่อยเพียงใดที่ถ้อยคำ ๆ เดียวได้ก่อให้เกิดสงคราม!
6. ความรักสักกี่มากน้อยแล้ว ที่ได้เกิดขึ้นในการชำเลืองเพียงครั้งเดียว
7. ชิวหา (ลิ้น) มีจุดหนึ่งคมกว่าหอกเสียอีก
8. คนกี่มากน้อยแล้วที่มีลิ้นทำลาย!
9. ลิ้นของเพื่อนผู้โง่เขลาคือ กุญแจของเขาที่นำไปสู่ความตาย
10. จงกลัวในคำพูดของท่าน มันเป็นลูกธนูที่พลาดเป้า
11. ปกป้องศีรษะของท่านให้พ้นจากอุปสรรคทั้งหลายแห่งลิ้นของท่านเอง
12. มือของลิ้นคือ การเขียน
13. ถ้อยคำเบาบนริมฝีปากและง่ายดายต่อความเข้าใจคือ พูดคล่อง
14. จิตใจคือ ผู้คุมคลังสมบัติแห่งชิวหา และชิวหาคือ ล่ามผู้แปลของมนุษย์ทั้งหลาย
15. ชิวหาคือ สัตว์ดุร้ายป่าวเถื่อน ปล่อยมันอิสระ มันก็จะทำร้ายท่าน
16. เท้าสะดุดก่อให้เกิดบาดแผลและลิ้นที่พูดโง่ ๆ ก่อให้เกิดความเสียหาย
17. ทุก ๆ คำพูดที่สองของคนโง่เง่าคือ คำกล่าวสบถสาบาน
18. การพูดที่ดีที่สุด คือ การพูดที่เหมาะกับการกระทำ
19. การนิ่งเงียบ เมื่อท่านสามารถที่จะพูดบางสิ่งบางอย่างได้อย่างฉลาดและเป็นประโยชน์ มันก็เลวพอ ๆ กับการป่าวประกาศความคิดต่าง ๆ ที่ไม่ฉลาดและโง่เง่านั่นเอง 473
20. หากท่านได้รับความมุ่งหวังและความเคารพแล้ว ก็จงตอบการคารวะและความหวังดีนั้นกลับคืนไปให้ในลักษณะที่เหมาะสมที่สุด หากท่านได้รับการเกื้อกูลก็จงให้คืนภาระผูกพันนั้นกลับไปในทำนองเดียวกันให้มาก ๆ แต่ผู้ใดได้รีบเร่งกระทำคุณความดีนั้นก่อนเขาก็ย่อมล้ำหน้าในคุณธรรมอยู่เสมอ
21. การพูดที่ดีที่สุดคือ การพูดซึ่งไม่ก้าวร้าวระคายหู และความเข้าใจในถ้อยคำเหล่านั้น ก็ไม่ทำให้สติปัญญาเมื่อยล้า
22. การพูดด้วยความจริงใจ สร้างความเข้มแข็งให้แก่เหตุผลข้อโต้แย้งของบุคคลนั้น
23. ไม่ต้องคำนึงว่าใครพูด แต่จงพิจารณาว่าเขาพูดอะไร
24. อย่าประเมินค่าความคิดที่ดีงามให้ต่ำ เพียงเพราะว่ามันมาจากบุคคลที่ไม่สำคัญ
25. ถ้าคำปราศรัยและความคิดของผู้พูดอยู่ในภาวะสอดคล้องต้องกันผู้ฟังก็จะยอมรับการพูดของเขา มิฉะนั้นแล้วก็จะไม่บังเกิดผลใด ๆ
26. จงพูดเพื่อทำให้ตัวท่านเองเป็นที่รู้จัก เพราะมนุษย์นั้นมักถูกซ่อนไว้ใต้ลิ้นของเขา 392
27. มนุษย์ยิ่งพูดด้วยความจริงใจมากเท่าใด เขาก็จะได้รับความเคารพนับถือมากยิ่งขึ้นเท่านั้น
28. คนโง่ มักจะทำตัวเขาผิดพลาดไปในสามเรื่องดังนี้ การพูดถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เขาไม่มีความรู้ การตอบก่อนที่เขาจะถูกถาม ความหุนหันพลันแล่นในการดำเนินงานต่าง ๆ ของเขา
29. ผู้ใดก็ตามที่พูดในสิ่งที่เขาไม่ควรพูด ก็จะต้องได้รับฟังในสิ่งที่เขาไม่ต้องการฟัง
30. คำพูดเป็นเหมือนยารักษาโรค ให้ยารับประทานเล็กน้อยย่อมเป็นคุณประโยชน์ แต่ถ้าให้มากเกินไปก็ถึงตาย
31. จงระมัดระวังในการวิพากษ์วิจารณ์ข้อเท็จจริง ซึ่งท่านไม่รู้ถึงก้นบึ้งของมัน และไม่รู้อย่างแม่นยำถูกต้องแน่นอน พึงควรละเว้น ทั้งนี้เพราะว่าการพูดของท่านนั้นสะท้อนให้เห็นถึงสติปัญญาของท่าน และถ้อยคำทั้งหลายของท่านนั้นมันขยายให้เห็นถึงความรู้ของท่านด้วย
32. พิษภัยของการปราศรัยคือ ยืดยาว
33. การพูดมากเกินไป ซึ่งก่อให้เกิดความผิดพลาดบ่อย ๆ และน่าเบื่อ
34. โสตประสาทไร้ประโยชน์ เมื่อใจลอย
35. หากท่านไม่เป็นนักพูดคุยที่รอบรู้และปราดเปรื่องแล้วก็จงเป็นผู้ฟังที่ตั้งใจ
36. บุคคลที่ให้ลิ้นเป็นนายเท่ากับได้ทำลายศักดิ์ศรีของตนเอง

 การพูดเท็จ

1. เงียบใบ้เสียดีกว่าพูดเท็จ
2. การพูดเท็จ เป็นการทรยศคดโกงทุจริต
3. สัจธรรมเพียงน้อยนิด พิชิตขับไล่ความหลงผิดมากมาย ได้เหมือนอย่างไฟเพียงน้อยนิด สามารถเผาไหม้ไม้ฟืนกองใหญ่ได้ฉันใดก็ฉันนั้น
4. ผู้พูดความจริงเป็นคนมีเกียรติ ส่วนผู้พูดเท็จเป็นคนน่าดูถูก
5. ผู้ใดก็ตามที่ลือลั่นสนั่นไปทั่วเพราะการพูดเท็จ จะเห็นได้ว่าความมั่นใจของคนทั้งหลายในตัวเขาเสื่อมลง
6. จงหลีกเลี่ยงจากคนพูดเท็จ ถ้าท่านจำเป็นจริง ๆ ที่จะต้องสัมพันธ์ติดต่อกับเขา ก็จงอย่าเชื่อว่าเขาถูกต้อง แต่อย่าให้เขาเห็นว่าท่านรู้ว่าเขาโกหก เพราะในไม่ช้าเขาจะเลิกคบท่านมากกว่าที่จะเลิกการโกหก
7. เมื่อความจริงใจเสื่อมลง ความหลงผิดก็เพิ่มกระจายขึ้น ลิ้นพูดถึงมิตรภาพแต่หัวใจเต็มไปด้วยความจงเกลียดจงจัง
8. การหลอกลวงคนที่ไว้เนื้อเชื่อใจในตัวท่าน คือความอกตัญญู

การพูดล้อเล่น และการหัวเราะเยาะ

1. ความเกลียดชังกัน เกิดจากการพูดล้อเล่น
2. การหัวเราะมากเกินไป จะต้องเสื่อมเสียเกียรติยศ
3. พูดตลกขบขันมากเกินไป แล้วท่านจะไม่อาจดึงกลับมาสู่เรื่องจริงจังได้
4. จงหลีกเลี่ยงการพูดที่จะถูกหัวเราะเยาะ แม้แต่เพียงการพูดซ้ำตามถ้อยคำของผู้อื่นก็ตาม

การยกย่องสดุดี

1. เรื่องจริงที่น่าเกลียดที่สุดก็คือ การยกย่องสดุดีตนเอง
2. คุยโวยกตนเอง นับเป็นความล้มเหลวในการเคารพตนเอง
3. จงระมัดระวังตัวท่าน ให้พ้นจากการรับฟังการยกย่องสดุดีของตัวท่านเองในเรื่องที่เกินความจริง เพราะกลิ่นไอที่ฟุ้งออกมาจากการฟังเรื่องเช่นนั้น ทำให้หัวใจเกิดความฉ้อฉลและต่ำทราม
4. จงระวังการยกย่องสรรเสริญบุคคลอื่นในคุณสมบัติต่าง ๆ ที่บุคคลนั้นไม่มี การกระทำต่าง ๆ ของเขาทรยศต่อตัวเขาเองและยังโกหกท่านด้วย
5. คนที่ยกย่องท่านในคุณสมบัติต่าง ๆที่ท่านไม่มีนั้น ต่อ ๆ ไปก็จะพบว่าบุคคลนั้นจะตำหนิติเตียนท่านในความผิดต่าง ๆ ที่ไม่ใช่ของท่าน
6. มันเป็นการเยาะเย้ยบุคคล ในการยกย่องสดุดีเขา ในคุณสมบัติที่เขาไม่มี
7. คนที่สมควรจะถูกตำหนิมากที่สุดในการกระทำทั้งหลายก็คือ การยกย่องสดุดีคนต่ำช้าเลวทราม
8. ยกย่องสดุดีคนชั่วร้าย ถือเป็นบาปที่น่าเกลียดน่าชัง