แหล่งที่มาของศาสนาอิสลาม

Languages
  1. home

  2. article

  3. อัลกุรอานถูกรวบรวมตั้งแต่เมื่อใด

อัลกุรอานถูกรวบรวมตั้งแต่เมื่อใด

อัลกุรอานที่อยู่ในมือของเรา ณ ปัจจุบันนี้ ได้ถูกรวบรวมตั้งแต่เมื่อใด?

ปัญหานี้เป็นหนึ่งในปัญหาที่ทราบกันเป็นอย่างดีว่า เมื่อท่านนบี (ซ็อล ฯ) อ่านอัลกุรอานหรือสาธยายแก่ประชาชนแล้ว ผู้ที่มีหน้าที่ในการจดบันทึกก็จะเขียนโองการเหล่านั้นเอาไว้ แต่อัลกุรอานได้ถูกรวบรวมเป็นรูปเล่มทั้งหมดตั้งแต่เมื่อใด และฉบับที่อยู่ในมือของเราปัจจุบันซึ่งเรียกว่า อัลกุรอาน ถูกพบตั้งแต่เมื่อใด

เกี่ยวกับการรวบรวมอัลกุรอานมี 3 ทัศนะกล่าวไว้ดังนี้ :

1) อัลกุรอานได้ถูกรวบรวมขึ้นในสมัยท่านศาสดามุฮัมมัด (ซ็อล ฯ) ภายใต้การดูแลของนบีโดยได้กรับการชี้นำจากพระเจ้าแม้ว่าท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) จะไม่ได้เป็นผู้เขียนอัลกุรอานด้วยตัวเอง หรือไม่ได้เป็นผู้รวบรวมโองการต่างๆ ก็ตาม[1]
2) อัลกุรอานที่มีอยู่ในปัจจุบันได้รับการรวบรวมเป็นรูปเล่มโดย ท่านอิมามอะลี (อ.) ภายหลังการมรณกรรมของท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) ซึ่งท่านอิมามอะลี (อ.) ได้รวบรวมขณะที่ท่านอยู่บ้านช่วงการปกครองของสามเคาะลิฟะฮฺ[2]
3) อัลกุรอานได้ถูกรวบรวมเป็นรูปเล่ม ภายหลังจากการมรณกรรมของท่านศาสดามุฮัมมัด (ซ็อล ฯ) โดยสหายบางท่าน ที่นอกเหนือไปจากท่านอิมามอะลี (อ.)[3]
นักวิชาการฝ่ายชีอะฮฺหลายท่าน,ได้ยอมรับทัศนะที่สองและยังยอมรับว่าผู้ที่รวบรวมอัลกุรอานคือ ท่านอิมามอะลี (อ.)[4] แต่อะฮฺลิซซุนนะฮฺส่วนใหญ่ยอมรับทัศนะที่สาม ตลอดจนนักบูรพาคดีก็ยอมรับทัศนะนี้ และกล่าวเพิ่มว่า : อัลกุรอานอานที่ท่านอิมามอะลี (อ.) ได้รวบรวมขึ้นนั้น, ไม่ได้รับความสนใจจากเหล่าสหาย
เป็นที่ชัดเจน ดังนั้น ถ้าพิจารณาในทัศนะแรกและทัศนะที่สอง จะเห็นว่าการรวมรวมอัลกุรอานทั้งหมดได้ถูกสัมพันธ์ไปยังอัลลอฮฺ (ซบ.) ตลอดจากการพบบทต่างๆ การเรียงบทเหล่านั้นทั้งหมดอยู่ภายใต้วะฮฺยูทั้งสิ้น หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือได้รับการประทานจากพระเจ้า เพราะท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) ตามที่โองการกล่าวถึงคือ

ما ینطق عن الهوى ان هو الا وحى یوحى[5]

ไม่ว่าสิ่งใดที่ท่านศาสดาได้กล่าวไปนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกิจการของศาสนาด้วยแล้ว ท่านได้รับคำแนะนำโดยวะฮฺยูทั้งสิ้น ตลอดจนบรรดาอิมามผู้บริสุทธิ์ (อ.) แม้ว่าจะไม่มีนบีอยู่ก็ตาม แต่เป็นเพราะพวกท่านคือผู้สานต่อแนวทางของนบี จึงได้รับการแต่งตั้งจากพระเจ้า ซึ่งมีฐานันดรอันสูงส่งเป็นผู้บริสุทธิ์ และมีวิชาการด้านใน
บุคคลที่ยอมรับทัศนะที่สามนั้น นอกจากจะไม่เป็นการยอมรับว่าทั้งสองกล่าวคือ การพบบทต่างๆ และการเรียบเรียง-เป็นการชี้นำจากพระเจ้าแล้ว  ทว่าในความเป็นจริงพวกเขาได้ปฏิเสธ และยังได้นำเอารสนิยมและบุคคลภาพของเหล่าสหายมามีส่วนเกี่ยวในปัญหาดังกล่าวอีกด้วย

ณ ที่นี่มีสองสามประเด็นสำคัญที่ต้องกล่าวถึง :

1) อัลลามะฮฺ ซัยยิดเฏาะบาเฏาะบาอี ได้อธิบายโองการไปนี้ :

انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون[6]

โดยกล่าวว่า คุณลักษณะที่ได้กล่าวเกี่ยวกับอัลกุรอาน เช่น วาทศาสตร์ การไม่มีความขัดแย้งในอัลกุรอาน และความไร้สามารถในการนำสิ่งที่คล้ายเหมือนมา และทั้งหมดที่อยู่ในอัลกุรอาน ซึ่งอยู่ในมือของเราขณะนี้ เป็นบทสรุปได้ว่า อัลกุรอานฉบับนี้, ก็คืออัลกุรอานที่ถูกประทานลงมาในสมัยท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี[7]

คำพูดนี้แม้ว่าจะเป็นการปฏิเสธการบิดเบือนอัลกุรอานไปในตัว แต่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าอัลกุรอานที่มีอยู่เป็นรูปเล่มนี้จะเป็นวะฮฺยูของพระเจ้า เพราะคุณสมบัติเหล่านี้ที่กล่าวมาไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่า ได้สร้างความเป็นระเบียบของโองการและบทต่างๆ ที่มีอยู่ในอัลกุรอาน ดังเช่นอัลกุรอาน ที่เคยมีอยู่ในสมัยของท่านนบี

2) ถ้าหากบุคคลใดสามารถสามารถการเพิ่มจำนวนเลข เกี่ยวกับเอกพจน์และรวมอัลกุรอานในบทต่างๆ ตลอดจนการเรียงลำดับบทเหล่านั้นได้ หมายถึงระหว่างโองการต่างๆ ภายในหนึ่งบทและความสัมพันธ์ระหว่างบท โดยให้มีความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนเลขอันเฉพาะ ซึ่งการกระทำเช่นนั้นเป็นสิ่งเป็นไปไม่ได้สำหรับมนุษย์ แน่นอน เขาก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าบทต่างๆ และการเรียบเรียงอย่างเป็นระเบียบนั้นเป็นวะฮฺยูจากพระเจ้า แต่อย่างไรก็ตามการเรียบเรียงโองการต่างๆ ในแต่ละบทนั้นไม่อาจพิสูจน์ความเป็น วะฮฺยูจากพระเจ้า[8]

www.Islamquest.net

[1] Seyed, Abdolvahab Taleghani อุลูมกุรอาน หน้า. 83
[2] Sayyed Mohammad Reza Jalali Na’ini ประวัติการรวบรวมอัลกุรอาน, หน้า. 87
[3] มุมมองนี้ซุนนีส่วนใหญ่ได้ให้การยอมรับ อ้างแล้วเล่มเดิม, หน้า. 19-51
[4] Sayyed Mohammad Reza Jalali Na’ini ประวัติการรวบรวมอัลกุรอาน, หน้า. 80
[5] และเขามิได้พูดตามอารมณ์ อัลกุรอานมิใช่อื่นใดนอกจากเป็นวะฮีย.ที่ถูกประทานลงมา (อัลกุรอานบทนัจญ์มุ 2-3)
[6] แท้จริงเราได้ให้ข้อตักเตือน(อัลกุรอาน) ลงมา และแท้จริงเราเป็นผู้รักษาอย่างแน่นอน (อัลกุรอานบทอัลฮิจญฺริ 9)
[7] Allameh, Tabatabai อัลมีซาน เล่ม. 12,หน้า. 104 และหน้า 106 และหน้า 138
[8] Hadavi เตหะราน Mehdi มะบานีกะลามีอิจญฺติฮาดี หน้า. 54-55, มุอัซซะซะฮฺ ฟังฮัง คอเนะฮฺ เครัด กุม , พิมพ์ครั้งแรก, 1377