แหล่งที่มาของศาสนาอิสลาม

Languages
  1. home

  2. article

  3. อ่านกุรอานซูเราะฮ์ใดจึงจะได้ผลบุญมากที่สุด?

อ่านกุรอานซูเราะฮ์ใดจึงจะได้ผลบุญมากที่สุด?

อ่านกุรอานซูเราะฮ์ใดจึงจะได้ผลบุญมากที่สุด?

ต้องอ่านกุรอานซูเราะฮ์ใดจึงจะได้ผลบุญมากที่สุด เห็นผลเร็วที่สุด?

อิสลามถือว่ากุรอานคือครรลองสำหรับการดำเนินชีวิต และเป็นชุดคำสอนที่จะเสริมสร้างจิตวิญญาณมนุษย์ให้สมบูรณ์ หากจะอัญเชิญกุรอานโดยคำนึงเพียงว่าซูเราะฮ์ใดมีผลบุญมากกว่า ก็ย่อมจะสูญเสียบะเราะกัต(ความศิริมงคล)ที่มีในซูเราะฮ์อื่นๆ ฉะนั้นจึงควรอัญเชิญกุรอานให้ครบทุกซูเราะฮ์และพยายามนำสู่การปฏิบัติ

อย่างไรก็ดี แต่ละซูเราะฮ์มีคุณสมบัติพิเศษในแง่ของความศิริมงคลและผลบุญตามคำบอกเล่าของฮะดีษ อาทิเช่น ซูเราะฮ์ฟาติหะฮ์มีฐานะที่เทียบเท่าเศษสองส่วนสามของกุรอาน หรืออายะฮ์กุรซีที่เป็นที่กล่าวขานกันถึงคุณประโยชน์อันมหาศาล หรือซูเราะฮ์กุ้ลฮุวัลลอฮ์ ที่เทียบเท่าเศษหนึ่งส่วนสามของกุรอาน ส่วนซูเราะฮ์อื่นๆก็มีคุณลักษณะพิเศษที่แตกต่างกันไป

อัลกุรอานทุกซูเราะฮ์ล้วนมีคุณประโยชน์นานัปการสำหรับผู้อ่าน ทั้งสำหรับโลกนี้และโลกหน้า โดยแต่ละซูเราะฮ์มีความโดดเด่นที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ดีควรคำนึงว่า กุรอานคือครรลองชีวิตที่เหมาะแก่การปฏิบัติตาม ส่วนการอัญเชิญกุรอานถือเป็นจุดเริ่มต้นของการตรึกตรองให้เกิดศรัทธาและนำพาสู่การปฏิบัติ ซึ่งหากทำได้ดังนี้ ผลบุญมากมายมหาศาลก็อยู่แค่เอื้อม

อีกประเด็นที่ควรเข้าใจคือ เราไม่ควรมองการอัญเชิญกุรอานเหมือนการเก็งกำไรในตลาดหุ้น การที่จะอ่านเพียงซูเราะฮ์ที่ทำกำไรให้เรามากที่สุด โดยไม่เหลียวแลซูเราะฮ์อื่นๆนั้น จะทำให้สูญเสียคุณประโยชน์มากมายที่มีในซูเราะฮ์อื่น ต้องไม่ลืมว่ากุรอานคือชุดคำสอนที่ควรเรียงร้อยให้ครบถ้วน เพื่อสามารถนำไปใช้ขัดเกลาจิตใจได้อย่างมีประสิทธิภาพ

อย่างไรก็ดี คุณลักษณะพิเศษของแต่ละซูเราะฮ์หรือแต่ละโองการนั้น ได้รับการบอกเล่าจากฮะดีษไว้ดังนี้

คุณลักษณะพิเศษของ“บิสมิลลาฮ์ฯ”: ฮะดีษต่างๆกล่าวยกย่องบิสมิลลาฮ์ฯว่ามีระดับใกล้เคียงกับ“อิสมุลอะอ์ซอม”(พระนามเอกอันทรงฤทธานุภาพ)เลยทีเดียว อิมามศอดิก(อ.)กล่าวว่า:“บิสมิลลาฮิรเราะฮ์มานิรเราะฮีม”นั้น ใกล้เคียงอิสมุลอะอ์ซอมยิ่งกว่าระยะใกล้ชิดระหว่างตาขาวและตาดำเสียอีก”[1] นอกจากนี้ยังมีฮะดีษอื่นๆที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน

ส่วนคุณสมบัติพิเศษของซูเราะฮ์อื่นๆ ก็มีการกล่าวถึงในฮะดีษมากมาย เช่นซูเราะฮ์ฟาติหะฮ์ ท่านนบี(ซ.ล.)กล่าวว่า“บุคคลใดที่อ่านฟาติหะฮ์ เขาจะได้รับผลบุญเทียบเท่าการอัญเชิญเศษสองส่วนสามของกุรอาน ขณะกำลังบริจาคศ่อดะเกาะฮ์แก่มุอ์มินทุกคน”[2]

อีกฮะดีษหนึ่งกล่าวว่า“บุคคลใดที่อ่านฟาติหะฮ์ จะได้รับในสิ่งที่ขอจากอัลลอฮ์” บางฮะดีษกล่าวว่าฟาติหะฮ์คือโอสถที่บำบัดทุกโรคภัย สรุปคือ ฮะดีษมากมายกล่าวถึงความโดดเด่นของซูเราะฮ์นี้ และระบุถึงผลบุญมหาศาลสำหรับผู้อ่าน

ส่วนซูเราะฮ์กุ้ลฮุวัลลอฮ์ก็มีการกล่าวถึงในฮะดีษมากมาย เป็นต้นว่า ซูเราะฮ์นี้มีผลบุญเทียบเท่าเศษหนึ่งส่วนสามของกุรอาน หรือเมื่อผู้ที่อ่านซูเราะฮ์นี้เสียชีวิตลง จะมีมลาอิกะฮ์มาร่วมพิธีศพกว่าเจ็ดหมื่นองค์ ท่านนบี(ซ.ล.)กล่าวว่า“ผู้ที่ศรัทธาในอัลลอฮ์และวันกิยามะฮ์ไม่ควรละทิ้งการอ่านกุ้ลฮุวัลลอฮ์ฯหลังนมาซทุกเวลา เพราะอัลลอฮ์จะทรงรวบรวมความดีงามในโลกนี้และโลกหน้าไว้ให้ และจะได้รับความคุ้มครองทั้งตนเอง บุพการีและบุตรหลาน”[3]

มีผู้ถามท่านนบี(ซ.ล.)ว่าซูเราะฮ์ใดประเสริฐที่สุด ท่านตอบว่า“ซูเราะฮ์บะเกาะเราะฮ์ เนื่องจากมีอายะฮ์กุรซี”

ชีอะฮ์และซุนหนี่รายงานตรงกันเกี่ยวกับผลบุญของอายะฮ์กุรซีว่า ท่านนบี(ซ.ล.)กล่าวว่า“ผู้ศรัทธาคนใดอ่านอายะฮ์กุรซีอุทิศแด่ชาวสุสาน อัลลอฮ์จะกำหนดจำนวนมะลาอิกะฮ์เท่าจำนวนพยัญชนะที่อ่าน เพื่อตัสบีห์อุทิศแก่เขาจวบจนวันกิยามะฮ์”
ส่วนซูเราะฮ์อาลิอิมรอน มีรายงานว่าแต่ละอายะฮ์ของซูเราะฮ์นี้ เปรียบเสมือนใบเบิกทางสำหรับสะพานศิรอฏ[4]

ซูเราะฮ์อันนิซาอ์: ผู้ที่อ่านซูเราะฮ์นี้ในวันศุกร์ จะรอดพ้นจากการบีบอัดในสุสาน[5]

ซูเราะฮ์อัลมาอิดะฮ์: ผู้ที่อ่านซูเราะฮ์นี้ทุกวันพฤหัสจะมีศรัทธาที่มั่นคง และไม่มีวันตั้งภาคี

ซูเราะฮ์อัลฟะลัก,อันนาส: นบีกล่าวแก่สหายว่า “เธอต้องการให้ฉันบอกถึงสองซูเราะฮ์ที่ดีที่สุดหรือไม่?” แล้วท่านก็สอนให้สหายอ่านสองซูเราะฮ์นี้ ท่านนบีเองก็ได้อ่านสองซูเราะฮ์นี้ในนมาซซุบฮิ หลังจากนั้นท่านกล่าวว่า“ทุกครั้งที่ตื่นนอนหรือจะเข้านอน ให้อ่านสองซูเราะฮ์นี้”[6]

จากการที่แต่ละซูเราะฮ์ต่างมีคุณสมบัติพิเศษที่แตกต่างกัน จึงไม่ไช่เรื่องง่ายที่จะตัดสินว่าซูเราะฮ์ใดมีผลบุญมากที่สุด ดีที่สุดก็คือ ควรอ่านให้ครบทุกซูเราะฮ์ เพื่อจะได้รับความศิริมงคลอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยจากกุรอาน

 www.Islamquest.net
[1] ตัฟซีร บุรฮาน,เล่ม 1,หน้า 41.
[2] ตัฟซีร มัจมะอุ้ลบะยาน,เล่ม 1,หน้า 14,15.
[3] ตัฟซีร เนมูเนะฮ์,เล่ม 27,หน้า 429.
[4] มัจมะอุ้ลบะยาน,เล่ม 1,หน้า 693.
[5] ษะวาบุ้ลอะอ์ม้าล,หน้า 133.
[6] ตัฟซีร เนมูเนะฮ์,เล่ม 27,หน้า 454.