แหล่งที่มาของศาสนาอิสลาม

Languages

บทคัดย่อ :
เพื่อให้คุณสมบัติอันประเสริฐแห่งอิสรภาพและเสรีภาพ ซึ่งเป็นคุณสมบัติเฉพาะสำหรับมวลมลาอิกะฮฺ (เนื่องจากมวลมลาอิกะฮฺ นั้นเป็นอิสระจากความประพฤติต่ำทรามทั้งหลาย) ปรากฏในมนุษย์ อัลลอฮฺ (ซบ.) จึงนำเสนอกะอฺบะฮฺในฐานะบ้านแห่งเสรีภาพแก่มนุษย์ เพื่อมนุษย์จะได้สามารถเดินเวียนรอบกะอฺบะฮฺอย่างมีอิสระ ซึ่งความหมายของเฎาะวาฟรอบบ้านแห่งเสรีภาพคือ การสอนให้รู้ถึงความเป็นอิสระและเสรีภาพที่แท้จริง อัลกุรอาน กล่าวถึงกะอฺบะฮฺในฐานะของ “บัยตุลอะตีก” 2 ครั้งด้วยกัน ได้แก่ [وَلْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيق] พวกเขาเวียนรอบบ้านแห่งเสรีภาพ[1] อีกโองการหนึ่งกล่าวว่า [ثُمَّ مَحِلُّهَا إِلَى الْبَيْتِ الْعَتِيقِ] สถานที่สำหรับเชือดคือบ้านแห่งเสรีภาพ[2]

คำสำคัญ : ฮัจญฺ,เฏาะวาฟ, ดุอาอฺ, ความสะอาด,
หัวข้อ : เอรฟานฮัจญฺ
บทนำ :
มีสิ่งสำคัญบนโลกนี้มากมาย ซึ่งเป็นหน้าที่ของมนุษย์ที่จะต้องเอาใจใส่ และให้ความสำคัญต่อสิ่งเหล่านั้น ทว่าไม่ดีกว่าหรือหากมนุษย์จะติดตามสิ่งสำคัญที่มีค่า และมีความหมายยิ่งกว่า มักกะฮฺ และกะอฺบะฮฺคือหนึ่งในความสำคัญเหล่านั้น ดังนั้น สมควรอย่างยิ่งสำหรับบรรดานักแสวงบุญทั้งหลาย ก่อนที่จะเดินทางไปยังดินแดนที่ศักดิ์สิทธิ์และสำคัญ ควรศึกษาและสร้างความเข้าใจอันดีงามกับสถานที่ กาลเวลา และพิธีกรรมเป็นอย่างดีเสียก่อน เพราะช่วงเทศกาลฮัจญฺเป็นช่วงเวลาพิเศษอีกช่วงหนึ่งที่อัลลอฮฺ ทรงมอบแก่ปวงบ่าวของพระองค์ เราจึงมีหน้าที่ใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานั้นให้สมบูรณ์เต็มปริมาณ เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์แก่ตนเอง และสังคม
บทความนี้จึงขอนำเสนอความหมายบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับขั้นตอน สถานที่ และพิธีกรรมของฮัจญฺ ในเชิงของเอรฟาน
เอรฟาน หมายถึงวิชาที่ว่าด้วยการจาริกจิตใจ การดำเนินด้านจิต เพื่อค้นหาความจริงบางอย่าง ที่บุคคลผู้มีสัมผัสพิเศษเท่านั้นที่จะเข้าถึงได้ ซึ่งอาจเรียกอีกอย่างว่า รหัสยภาวะ ผู้ที่ประสบความสำเร็จด้านนี้เรียกว่า อาริฟ
บ้านแห่งเสรีภาพ
กะอฺบะฮฺ ถูกแนะนำให้รู้จักในนามของบ้านแห่งเสรีภาพ ซึ่งอัลกุรอานได้ใช้คำว่า “อะตีก” สำหรับเรียก กะอฺบะฮฺ คำว่า อะตีก หมายถึง ความอิสรเสรี ส่วนคำว่า อิตกุน หมายถึงความเสรีภาพ นั่นหมายถึงว่า บ้านหลังนี้มีความอิสรเสรี ไม่เหมือนกับมัสญิดอื่นๆ ซึ่งบางครั้งมีผู้แสดงความเป็นเจ้าของ หรืออยู่ในครอบครองของสายตระกูล หรือบางกลุ่มชน แต่บางครั้งมัสญิดถูกสร้างขึ้นโดยมิได้เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ใดทั้งสิ้น และไม่มีผู้ใดมีสิทธิในบ้านหลังนั้น ซึ่งผู้ที่ถือกรรมสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวคือ อัลลอฮฺ กะอฺบะฮฺ คือบ้านที่เป็นอิสระจากการถือครองสิทธิ์ ปราศจากเจ้าของ และไม่มีผู้ครอบครอง เว้นเสียแต่อัลลอฮฺ แต่เพียงผู้เดียว ท่านทั้งหลายกำลังเดินเวียนรอบรอบบ้านแห่งเสรีภาพ เพื่อจะได้เรียนรู้ถึงความหมายและคุณค่าของ ความเสรี จะได้ไม่ตกเป็นสิทธิของบุคคลใด ไม่อยู่ภายใต้อาณัติของผู้ใด และที่สำคัญผู้นำของท่านก็จะต้องไม่เป็นผู้ใดอื่น นอกจากอัลลอฮฺ เท่านั้น
กะอฺบะฮฺ คือบ้านซึ่ง [لا  يملكهُ أحد ولم يملكه أحد ] ไม่มีผู้ใดเป็นเจ้าของ และไม่มีผู้ใดถือสิทธิ์ครอบครอง[3] การเดินเวียนรอบบ้านหลังดังกล่าวจะทำให้มนุษย์ มีอิสรเสรี ไม่ตกเป็นสมบัติของผู้ใด และไม่เป็นทาสของใคร นั่นหมายถึงทั้งภายนอกและภายในมิได้อยู่ในกรรมสิทธิ์ครอบครองของผู้ใดทั้งสิ้น มนุษย์ผู้มีความละโมบและโลภมาก จะตกเป็นเป็นทาสของอำนาจฝ่ายต่ำแห่งตัวตน เนื่องจากมนุษย์ที่ตกอยู่ในความโลภ เขาจะถูกพันธนาการด้วยตัณหาและความไม่รู้จักพอเพียง
ท่านอิมามอะลี (อ.) กล่าวว่า [عبد الشهوة أذلّ من عبد الرق] ผู้ตกเป็นทาสของตัณหาอัปยศยิ่งกว่าผู้เป็นทาสของทรัพย์[4] เนื่องจากทาสของปัจจัยจะมีอำนาจบาดใหญ่ ส่วนทาสของตัณหาจะมีแต่ความอัปยศอดสู การเดินเวียนรอบกะอฺบะฮฺ ด้วยความบริสุทธิ์ใจจะปลดเปลื้องมนุษย์ให้เป็นอิสระ จากการเป็นทาสของตัณหา และโมหะ ดังนั้น ถ้ามนุษย์เป็นอิสระจากการเป็นทาสของตัณหา และถูกปลดปล่อยจากความโมหะ เขาก็คือมลาอิกะฮฺนั่นเอง
ฮัจญฺ คือเงื่อนไขที่ประเสริฐสุดอันที่จะทำให้มนุษย์อยู่ในฐานะของมลาอิกะฮฺ ฉะนั้น ถ้าบุคคลหนึ่งได้ซิยาเราะฮฺบ้านแห่งความสะอาดแล้ว แต่ตัวเขายังไม่สะอาด ยังคงอยู่ในสภาพดังเดิม ก็จงรอคอยความหายนะและความอัปยศที่จะเกิดขึ้นกับตน ถ้าหากมนุษย์ได้เดินเวียนรอบบ้านแห่งเสรีภาพ ได้ครองอิฮฺรอมแล้วมุ่งหน้าไปสู่บ้านแห่งเสรีภาพ แต่เขากลับไม่พานพบทั้งความอิสระและเสรีภาพ ยังคงอยู่ในสภาพดังเดิม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง เขาก็จงรอคอยความอัปยศเถิด
ท่านอิมามซอดิก (อ.) กล่าวว่า [النظر الى الكعبة عبادة] การมองไปยังกะอฺบะฮฺเป็นอิบาดะฮฺ[5] เนื่องจากกะอฺบะฮฺเสมือนเป็นตัวแทนของอะรัชของอัลลอฮฺ เป็นแหล่งกำเนิดของความสะอาด บ้านหลังนี้คือสัญลักษณ์แห่งเสรีภาพ การเป็นบ่าวของคนอื่นนอกจากอัลลอฮฺ ด้วยเหตุนี้ การมองไปยังตัวแทนของอะรัชของอัลลอฮฺ จึงเป็นอิบาดะฮฺ
บ้านที่สะอาดสำหรับปวงบ่าวที่สะอาด
กะอฺบะฮฺ คือบ้านแห่งความสะอาด การเดินเวียนรอบกะอฺบะฮฺ คือการเดินเวียนรอบฮะรัมที่สะอาดที่สุด ผลของการเดินเวียนรอบกะอฺบะฮฺคือ ความสะอาด ดังเช่นอัลกุรอานคัมภีร์ที่สะอาด และทำให้เกิดความสะอาด ถูกประทานมาจากพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก การเข้าใจโองการต่างๆ ของอัลกุรอาน ไม่อาจเป็นไปได้นอกจากผู้มีความสะอาดเท่านั้น ดังที่กุรอานกล่าวว่า [إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتَابٍ مَّكْنُونٍ لَّا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ] นี่คือ อัล-กุรอานอันทรงเกียรติ ซึ่งอยู่ในบันทึกที่ถูกพิทักษ์รักษาไว้ ไม่มีผู้ใดสัมผัสอัล-กุรอานได้นอกจากบรรดาผู้บริสุทธิ์เท่านั้น[6] แน่นอน ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใจสารัตถะของอัลกุรอานได้ นอกจากผู้มีจิตใจที่สะอาดบริสุทธิ์ ดังนั้น ตราบที่บุคคลหนึ่งยังไม่สะอาดและยังไม่ขัดเกลาจิตใจ มือและใจของเขาไม่อาจเข้าถึงความจริงของอัลกุรอานได้ ถึงแม้จะเข้าใจอยู่บ้างก็เป็นเพียงผิวเผินของอัลกุรอาน
กะอฺบะฮฺ ก็เช่นเดียวกันนับว่าเป็นบ้านแห่งความสะอาดของพระเจ้า บุคคลใดได้เฏาะวาฟเวียนรอบกะอฺบะฮฺ เขาก็จะสะอาดตามไปด้วย แน่นอนว่าสิ่งนี้บรรดาอิมามมะอฺซูม (อ.) คือบุคคลที่เข้าถึงยังแก่นแห่งจริงเหล่านี้ และเป็นผู้เฏาะวาฟเวียนรอบกะอฺบะฮฺที่แท้จริง และนอกเหนือจากบรรดามะอฺซูม (อ.) แล้ว เหล่าบรรดาสหายของท่านคือ กลุ่มชนหนึ่งที่ได้รับอนิสงแห่งความสะอาดของกะอฺบะฮฺ ดังเช่นที่บรรดามะอฺซูมคือบุคคลที่เข้าถึงแก่นแท้ของอัลกุรอาน เนื่องจากอัลกุรอาน โองการตัฏฮีร ได้แนะนำและสำทับว่าพวกเขาคือ ผู้ถูกทำให้สะอาด
ถ้าหากกล่าวว่า กะอฺบะฮฺคือ บ้านแห่งความสะอาด และได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อผู้ที่มีความสะอาด กล่าวคือการเฏาะวาฟเวียนรอบบ้านหลังนี้จะสอนให้รู้จัก ความสะอาดที่แท้จริง ดังนั้น มนุษย์ถ้าเขาเป็นผู้สะอาด เขาก็จะกลายเป็นที่รักของอัลลอฮฺ ดังที่พระองค์ตรัสว่า [إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ] แท้จริง อัลลอฮฺทรงรักผู้ขอลุแก่โทษ  และทรงรักผู้ที่ทำตนให้สะอาด[7]
ฉะนั้น ดังเช่นที่อะรัชของอัลลอฮฺ สะอาด มวลมลาอิกะฮฺผู้สะอาดของพระองค์ต่างเฏาะวาฟเวียนรอบอะรัชนั้น ขณะที่กะอฺบะฮฺ เป็นบ้านแห่งพระเจ้า เป็นศูนย์กลางของเตาฮีด สะอาดบริสุทธิ์จากภาคีและความโสมมโสโครกทั้งหลาย และผู้ที่เฏาะวาฟเวียนรอบกะอฺบะฮฺต่างเป็นผู้มีความสะอาดบริสุทธิ์ จากทุกความสกปรกโสโครก แน่นอน การเฏาะวาฟเวียนรอบกะอฺบะฮฺย่อมสอนให้รู้จักความสะอาดที่แท้จริงด้วยเช่นกัน
อิบรอฮีมและอิสมาอีลผู้สถาปนากะอฺบะฮฺ
อัลลอฮฺ (ซบ.) ทรงประสงค์ให้ร่องรอยของมลาอิกะฮฺ ถูกฟื้นฟูในมนุษย์ พระองค์จึงมีบัญชาให้สร้างกะอฺบะฮฺ ประทานศาสดาที่มีคุณสมบัติที่ดีที่สุด และบ้านที่สะอาดที่สุดไว้บนหน้าแผ่นดิน กะอฺบะฮฺ คือบ้านหลังแรกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่ออิบาดะฮฺสำหรับสาธารณชน อัลกุรอานกล่าวว่า [إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِّلْعَالَمِينَ] แท้จริง บ้านหลังแรก [สถานอิบาดะฮฺ] ถูกตั้งขึ้นสำหรับมนุษยชาติคือ ที่บักกะฮฺ เป็นที่จำเริญ และเป็นทางนำสำหรับประชาชาติทั้งหลาย[8]
บนแผ่นดินนี้ ไม่มีบ้านหลังใดถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานประกอบอิบาดะฮฺ มาก่อนกะอฺบะฮฺ ดังนั้น อัลลอฮฺ ประสงค์ให้บรรดานักแสวงบุญได้เฏาะวาฟเวียนรอบกะอฺบะฮฺ และให้ร่องรอยของมวลมลาอิกะฮฺ ปรากฏในมนุษย์ จึงมีบัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม และอิสมาอีล (อ.) ผู้สะอาดบริสุทธิ์ในหมู่มนุษยชาติ และยึดมั่นในพระเจ้าองค์เดียว เป็นผู้สถาปนากะอฺบะฮฺขึ้นมา [وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ] เมื่ออิบรอฮีมและอิสมาอีลยกฐานของบ้านให้สูงขึ้น[9]
ศาสดาทั้งสองคือผู้สถาปนากะอฺบะฮฺ และสิ่งที่อยู่ภายในจิตใจของทั้งสองก็ได้ถูกอธิบายออกมา ขณะที่ทั้งสองสร้างกะอฺบะฮฺนั้น ต่างรำพันว่า “โอ้ พระผู้อภิบาลของเรา ของทรงโปรดรับจากเราด้วยเถิด”
กะอฺบะฮฺ ได้ถูกสถาปนาขึ้นด้วยมือของศาสดาทั้งสอง ซึ่งพวกเขาได้สร้างขึ้นด้วยความบริสุทธิ์ใจและจริงใจอย่างยิ่ง มิได้อนุญาตให้สถาปนิกผู้ตั้งภาคีมีส่วนเกี่ยวข้องในการสร้างไม่ว่าจะเป็นการวางรากฐาน ตัวอาคาร หรือการตบแต่งให้สวยงาม เป็นบ้านที่ถูกสร้างอย่างสะอาดตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่อให้เป็นหน้าตาของบัยตฺมะอฺมูร หรือในที่สุดแล้วคือ หน้าตาของอะรัชของอัลลอฮฺนั่นเอง ความบริสุทธิ์และความจริงใจของศาสดาทั้งสอง ที่ได้สร้างกะอฺบะฮฺขึ้น อยู่ระดับที่ว่า อัลลอฮฺ ทรงกล่าวถึงบ้านที่สร้างขึ้นแล้วว่าเป็นบ้านของพระองค์ ตรัสว่า นี่คือบ้านของข้า ดังเช่นที่อะรัชคืออะรัชของอัลลอฮฺ หลังจากนั้นพระองค์ ทรงมีบัญชาให้สถาปนิกทั้งสองทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อย เพื่อการเฏาะวาฟ การมาเยือน นมาซ และกราบคาระ อัลกุรอานกล่าวว่า [أَن طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ] เราได้สั่งเสียอิบรอฮีมและอิซมาอีลว่า จงทำความสะอาดบ้านของข้า สำหรับผู้มาเวียน ผู้จำสมาธิ ผู้โค้ง และผู้กราบ[10]
ทำไมกะอฺบะฮฺคือกะอฺบะฮฺ
ท่านอิมามซอดิก (อ.) กล่าวว่า “กะอฺบะเนื่องจากเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมทีมีหกด้าน จึงได้ถูกตั้งชื่อว่า กะอฺบะฮฺ[11] กล่าวคือประกอบด้วยผนังสี่ด้าน ด้านบน และด้านล่าง ด้วยเหตุนี้จึงเรียกว่า มุกะอฺอับ
หลังจากนั้นท่านอิมาม (อ.) กล่าวว่า เหตุที่มีผนังสี่ด้าน เนื่องจากบัยตฺมะอฺมูร ประกอบด้วยผนังสี่ด้านเช่นกัน ทั้งบัยตุลมะอฺมูรและอะรัชของอัลลอฮฺ ต่างมีสี่ด้านเหมือนกัน และพจนารถซึ่งเป็นวิทยปัญญาของอัลลอฮฺ ต่างวางอยู่บนคำพูดทั้งสี่ ซึ่งคำพูดทั้งสี่ได้แก่ “ซุบฮานัลลอฮฺ, อัลฮัมดุลิลลาฮฺ, ลาอิลาฮะอิลลัลลอฮฺ วัลลอฮฺอักบัร” หรือที่รู้จักกันในนามของ ตัสบีฮฺ ตะฮฺลีล ตะฮฺมีด และตักบีร แน่นอนว่า ฮะดีซนี้ได้แนะนำมนุษย์ให้รู้จักนับจากโลกธรรมชาติ ไปสู่โลกมิษาล และจากโลกมิษาลไปสู่โลกของปัญญา และจากโลกของปัญญาไปสู่โลกของ พระเจ้า
โดยทั่วไปแล้วบรรดานักปราชญ์ต่างถือว่าสรรพสิ่งทั้งหลายที่มีอยู่นี้แบ่งออกเป็น 3 ระดับด้วยกัน กล่าวคือ การมีอยู่ตามธรรมชาติ 2) การมีอยู่ในโลกมิษาล 3) และการมีอยู่ในโลกของปัญญา ซึ่งมาจากแหล่งอันเป็นนามธรรมของปัญญา
ส่วนนักเอรฟานหรือนักจาริกจิตมีทัศนะอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งจากเอรฟานได้เข้าไปสู่วิทยญาณระดับสูง ซึ่งกล่าวว่า ทุกสรรพสิ่งที่มีอยู่แบ่งออกเป็น 4 ระดับ ได้แก่ โลกธรรมชาติ โลกมิษาล โลกของปัญญา และโลกของพระเจ้า ซึ่งเป็นไปตามกฎเกณฑ์ที่กล่าวว่า «بسيط الحقيقة كلّ الأشياء وليس بشىء منها»   โดยกล่าวว่า อาตมันบริสุทธิ์ของพระเจ้า ไม่มีความจำกัด ไม่มีการกำหนดด้วยการกำหนดที่แน่นอน ไม่มีการระบุด้วยการระบุอันเฉพาะ ไม่มีรูปร่าง แต่มีความเข้าใจ ทรงรอบรู้การมีอยู่ของทุกสรรพสิ่งด้วยการรอบรู้ชั้นสูงและการครอบคลุมเหนือสรรพสิ่งเหล่านั้น แน่นอน ฮะดีซนี้สามารถอธิบายการมีอยู่ของสรรพสิ่งในสี่ระดับ ตามทัศนะของนักปราชญ์ได้เป็นอย่างดี
แก่นแท้ของกะอฺบะฮฺ คือการมีอยู่ที่เป็นไปตามธรรมชาติและเป็นวัตถุ ณ แผ่นดินมักกะฮฺ ดุจดังบ้านหลังหนึ่ง[12] ซึ่งศาสดาอิบรอฮีม (อ.) ได้เป็นผู้สถาปนาขึ้นมา โดยมีศาสดาอิสมาอีลเป็นผู้ช่วยเหลือ ซึ่งในโลกมิษาลเป็นการมีอยู่ในอีกลักษณะหนึ่ง และความจริงนี้ในโลกของปัญญาคือ อะรัชของอัลลอฮฺ เป็นการมีอยู่ในอีกลักษณะหนึ่ง ทำนองเดียวกันแหล่งที่มาของการตัสบีฮฺ ตะฮฺลีล ตะฮฺมีด และตักบีร ซึ่งเป็นสถานภาพของความเหมาะสมในการเป็นพระเจ้า เป็นพระเจ้า และเป็นพระนามอันไพรจิตของพระองค์ ก็มีอยู่ในอีกลักษณะหนึ่ง
ท่านอิมาม (อ.) กล่าวว่าว่า “พระนามของพระเจ้า พจนารถแห่งเตาฮีดและศาสนามีสี่คำ อะรัชของอัลลอฮฺมีสี่ด้าน บัยตุลมะอฺมูรมีสี่ด้าน และกะอฺบะฮฺก็มีสี่ด้าน อะรัช มิได้เหมือนกับเตียงนอน บัยตุลมะอฺมูรก็มิได้เหมือนกับอาคารหินอ่อน หรืออาคารดินเหนียว บรรดานักแสวงบุญต่างเฏาะวาฟเวียนรอบวิหารกะอฺบะฮฺ มิใช่สิ่งอื่น ตรงนี้มีกลุ่มชนหนึ่งได้ผ่านระดับนี้ไปแล้ว และรับรู้ถึงโลกมิษาลได้ พวกเขาคือ “กลุ่มชนที่เกรงกลัวไฟนรก” หรือ “กลุ่มชนที่แสวงหาสรวงสวรรค์” พวกเขาจึงได้ไปยังบัยตุลลอฮฺ มีอีกบางกลุ่มที่อยู่ในระดับที่สูงขึ้นไปจากพวกเขา ซึ่งพวกเขารับรู้ได้ถึงโลกของพระเจ้า เช่น คำกล่าวของ ฮาริษะฮฺ บิน ซัยดฺที่ว่า “ประหนึ่งว่าฉันได้จ้องมองอะรัชอัรเราะฮฺมานอันชัดเจน” และยังมีอีกกลุ่มชนหนึ่งที่อยู่สูงไปกว่าพวกเขา ได้แก่ตำแหน่งของบรรดาอะฮฺลุลบัยตฺ (อ.) ซึ่งแก่นแท้ของกะอฺบะฮฺถือเป็นเกียรติยศสำหรับพวกเขา และพวกเขาได้เฏาะวาฟเวียนรอบคำอันประเสริฐทั้งสี่ ได้แก่ “ซุบฮานัลลอฮฺ, อัลฮัมดุลิลลาฮฺ, ลาอิลาฮะอิลลัลลอฮฺ วัลลอฮฺอักบัร”
ฮัจญฺคือการเร่งรีบไปสู่อัลลอฮฺและละทิ้งสิ่งอื่นจากอัลลอฮฺ
การเป็นแขกทั่วไปนั้น มิได้เป็นธรรมเนียมที่ว่าผู้เป็นเจ้าของบ้านจะกล่าวกับแขกว่า พวกท่านต้องการสิ่งใดจากฉัน ทว่าทุกสิ่งที่ถูกจัดเตรียมไว้ แขกผู้มาเยือนจะยอมรับโดยดี เนื่องจากแขกยินดีปฏิบิติตามเจ้าของบ้านและยอมรับทุกสิ่งที่ถูกจัดเตรียมไว้บนสำรับ แต่ในการเป็นแขกของพระเจ้า ผู้เป็นเจ้าของบ้านจะกล่าวกับแขกของตนว่า พวกเจ้าจงวอนขอทุกสิ่งจากข้า ไม่ว่าสิ่งใดที่พวกเจ้าต้องการ ข้าจะตอบสนองให้เจ้า แต่จงขอสิ่งเหล่านี้ “การไปซิยารัตบ้านของอัลลอฮฺ ฮะรัมของเราะซูล และการได้พบกับผู้เชิญชวน” เหล่านี้คือธรรมเนียมของการเป็นแขกในเดือนรอมฎอน ซึ่งเป็นบทนำไปสู่การเป็นแขกของพระองค์ในช่วงเทศกาลฮัจญฺ อัลลอฮฺ (ซบ.) ตรัสว่า [فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ] ดังนั้น พวกเจ้าจงเร่งรีบไปสู่อัลลอฮฺ[13] ซึ่งรายงานกล่าวว่า การเร่งรีบไปสู่อัลลอฮฺก็คือ ฮัจญฺ นั่นเอง หมายถึง จงเดินทางไปสู่อัลลอฮฺ ในลักษณะที่ว่า ไม่ว่าจะหันหน้าไปทางทิศใดก็จะได้พบกับอัลลอฮฺและสัญลักษณ์ของพระองค์ [فَأَيْنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجْهُ اللّهِ] ไม่ว่าพวกเจ้าจะหันหน้าไปทางทิศใด   อัลลอฮฺทรงอยู่ ณ  ที่นั่น[14]
ทว่ามนุษย์เหล่านี้เองไม่ว่าจะหันหน้าไปทางทิศใดก็จะได้พบกับอัลลอฮฺ แต่ก็เป็นไปได้ที่เขาอาจไปถึงยังที่หนึ่ง ที่มีแต่บาปกรรมครอบงำที่นั้น ดังนั้น ไม่ว่าเขาจะหันหน้าไปที่ใดก็จะได้พบแต่ชัยฏอน
เป็นที่ประจักษ์ว่ามนุษย์คือผู้สร้างขอบเขตและฮะรัมให้แก่ตัวเอง ดังนั้น ถ้าเขามุ่งไปในหนทางแห่งความผิดบาป รายรอบตัวเขาก็จะมีแต่คนบาปและพลพรรคของชัยฏอนและเต็มไปด้วยสัตว์ดุร้าย ไม่ว่าเขาจะหันไปทางทิศใดเขาก็จะได้พบแต่ชัยฏอน งูพิษ และแมงป่อง อัลกุรอานกล่าวว่า [مَن كَسَبَ سَيِّئَةً وَأَحَاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ] ผู้ใดที่ขวนขวายการชั่วไว้   ผลของกรรมชั่วจะห้อมล้อมเขาไว้ทั้งหมด[15] เขาจะมุ่งหน้าและจมดิ่งไปในทางของเขา หนทางแห่งการเตาบะฮฺได้ปิดสนิทลงสำหรับพวกเขา ถ้าหากความผิดเกิดภายนอกจิตใจของพวกเขา เขาก็จะเข้าใจว่านั่นเป็นการกระทำที่ผิดพลาด และเป็นไปได้ที่เขาจะกลับตัวกลับใจ แต่ถ้าความผิดเกิดจากภายในจิตใจแล้วไปสู่ภายนอก มันคือนาวาที่นำไปสู่ความหายนะและเป็นไฟที่เขาได้สุมเอาไว้เอง [نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ] คือไฟของอัลลอฮฺที่ถูกจุดให้ลุกโชน ไฟซึ่งลุกไหม้เข้าไปในหัวใจ[16] ซึ่งเขาจะมองไม่เห็น และไม่เข้าใจว่ากำลังทำความผิด หรือในบางครั้งจะมองเห็นสิ่งผิดเป็นความถูกต้องเสียด้วยซ้ำ ดังที่กุรอานกล่าวว่า [وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا] พวกเขาคิดว่าแท้จริงพวกเขาปฏิบัติความดีแล้ว[17] ดังนั้น ทุกความผิดที่พวกเขาได้กระทำจึงคิดว่า นั่นเป็นความดี เมื่อมองเห็นความเท็จเป็นความจริง มองเห็นสิ่งผิดเป็นสิ่งถูก พวกเขาจึ่งไม่สัมฤทธิ์ผลในการกลับตัวกลับใจ แต่กระนั้นพวกเขาไม่เคยมองว่าสิ่งที่พวกเขาทำเป็นความผิด เพื่อว่าจะได้เตาบะฮฺ ฉะนั้น บุคคลเยี่ยงนี้ทั้งภายนอกและภายในของเขา มากไปด้วยชัยฏอน อสรพิษ แมงป่อง และสัตว์ดุร้ายอย่างอื่น เฉกเช่น บุคคลสวนในบ้านของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยวัชพิช หรือแม้แต่กระถางต้นไม้ในห้องนอนของเขาก็เป็นเช่นนั้น
บุคคลที่ทั้งภายนอกและภายในเต็มไปด้วยวัชพืชสีเขียว เท่ากับเขาได้ปิดกั้นทางเดินของตนเองด้วยมือ เท้า ปาก หู และสายตา อัลกุรอานกล่าวว่า “พวกเขาได้เอามือปิดปากของพวกเขาเอง”[18]
ในอดีตชนกลุ่มหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดของท่านศาสดา (ซ็อลฯ) พวกเขาได้เอานิ้วมืออุดหูของตัวเอง เพื่อจะได้ไม่ได้ยินคำพูดของท่านศาสดา และมิให้ความจริงนั้นไหลเขาไปในหูของพวกเขา “จึงเอานิ้วมืออุดหูของพวกเขา”[19]
หนึ่งในตัวอย่างที่ชัดเจนของการเร่งรีบสู่อัลลอฮฺคือ การเดินทางไปประกอบฮัจญฺ แม้ว่าในทุกที่ท่านสามารถอิบาดะฮฺต่ออัลลอฮฺได้ และเป็นแขกของพระผู้เมตตาได้ แต่อาตมันบริสุทธิ์ของพระองค์ได้กำหนดบางสถานที่ และบางเวลาเพื่อต้อนรับแขกของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงกำหนดและเตรียมพร้อมสถานที่เหล่านั้นไว้แล้ว เช่น ฮัจญฺ หรือศีลอดเป็นต้น ดังนั้น เนื่องจากว่าอัลลอฮฺ ทรงอยู่ในทุกที่การเดินทางไปยังพระองค์จึงมิได้หมายถึง เป็นการเดินทางในแง่ของสถานที่และเวลา อัลลอฮฺ ทรงมีอยู่ทุกที่ ทุกเวลา และทุกแผ่นดิน ดังที่อัลกุรอานกล่าวว่า “พระองค์คือพระผู้อภิบาลแห่งชั้นฟ้า และแผ่นดิน”[20] [هو الذى فى السماء الهٌ و فى الأرض اله] ดังนั้น เป็นที่รู้กันดีว่า ฮัจญฺ คือการจาริกอันเฉพาะ จึงได้มีการอธิบายว่า ฮัจญฺ คือการรีบเร่งไปสู่อัลลอฮฺ และการรีบเร่งไปสู่พระองค์นั่นเอง เป็นเหตุทำให้มนุษย์ละเว้นทุกสิ่งจากพระองค์ และเพียงพระองค์เท่านั้นที่เขาเรียกร้อง ใช่แล้ว หนึ่งในรหัสยของฮัจญฺคือ การละเว้นทุกสิ่งนอกจากอัลลอฮฺ ฉะนั้น บุคคลที่ได้ไปฮัจญฺโดยมีเจตนาเพื่อการค้าขาย ชื่อเสียง หรือมีเป้าหมายอย่างอื่น ไม่ถือว่าเป็นการเร่งรีบไปสู่อัลลอฮฺ ทว่าเป็นการเร่งรียบไปจากอัลลอฮฺ ดุจดังเช่นที่ในอิสลามมีทั้ง การญิฮาดจากอัลลอฮฺ และการญิฮาดเพื่ออัลลอฮฺ สิ่งที่ถูกกล่าวไว้ในอัลกุรอานคือ [وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا] ส่วนบรรดาผู้ต่อสู้ดิ้นรนในหนทางของเรา แน่นอน เราจะชี้แนะหนทางอันถูกต้องของเราแก่พวกเขา[21] ในทางตรงกันข้ามมีกลุ่มชนหนึ่ง ญิฮาดจากอัลลอฮฺ พวกเขาได้หันหลังไปจากอัลลอฮฺ โดยยึดมั่นอยู่กับตำแหน่ง ชื่อเสียง และสถานภาพทางสังคม ด้วยเหตุนี้ จึงเรียกกลุ่มชนพวกนี้ว่า ญิฮาดอะนิลลาฮฺ นอกจากนี้แล้วพวกเขายังได้หลงไปจากของตนเอง เนื่องจากอัลกุรอานกล่าวว่า “บรรดาผู้ต่อสู้ในหนทางของเรา มิได้กล่าวว่า จากหนทางของเรา
ฮัจญฺ ถูกกล่าวไว้ในอัลกุรอาน ในฐานะของการรีบเร่งไปสู่อัลลอฮฺ กล่าวคือ ผู้ประกอบฮัจญฺคนหนึ่ง เพียงแค่ตั้งใจจะไปประกอบพิธีฮัจญฺ หรืออุมเราะฮฺ เท่ากับเขาได้เดินทางไปสู่พระองค์แล้ว หมายถึงเขาเชื่อมั่นในอัลลอฮฺ โดยละทิ้งทุกสิ่ง ดังนั้น ถ้าคนหนึ่งเดินทางไปฮัจญฺ โดยมอบหมายและไว้ใจต่อพาหนะ พึ่งเพื่อนผู้ร่วมเดินทาง เท่ากับเขาได้รีบเร่งไปสู่เป้าหมายอื่นจากอัลลอฮฺ เขาได้เดินทางไปสู่การเป็นแขกตนเอง มิใช่เดินไปสู่การเป็นแขกของอัลลอฮฺ
บรรดาผู้เดินทางไปฮัจญฺนั้น ต้องตัดขาดจากทุกสิ่ง และสร้างปฏิสัมพันธ์กับอัลลอฮฺเท่านั้น ซึ่งเขาจะต้องเริ่มต้นตั้งแต่ย่างก้าวเท้าแรก ดังนั้น ผู้ที่ต้องการจัดเตรียมแม้แต่ชุดอิฮฺรอม ขั้นแรกทรัพย์ของเขาต้องสะอาดบริสุทธิ์ พินัยกรรมต้องถูกบันทึกเรียบร้อย และกล่าวอำลาญาติพี่น้อง เนื่องจากผู้แสวงบุญ ณ บัยตุลลอฮฺ ทุกสภาพและทุกกาลเวลาเขาอยู่กับอัลลอฮฺ การเดินทางของเขาไปสู่อัลลอฮฺจึงเป็นทั้ง ฟิลลาฮฺ (ในหนทางอัลลอฮฺ) อิลัลลอฮฺ (ไปสู่อัลลอฮฺ) มะอัลลอฮฺ (อยู่กับอัลลอฮฺ) และบิลลาฮฺ (โดยอัลลอฮฺ) ฉะนั้น จะเห็นว่าดุอาอฺบางวรรคของฮัจญฺกล่าวว่า
بسم الله و  بالله و فى سبيل الله و  على ملّة رسول الله
เป็นการเน้นให้เห็นถึงเป้าหมายตามกล่าวมา กล่าวคือ เริ่มต้นด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ในหนทางของพระองค์ ด้วยแนวทางของพระองค์ และซุนนะฮฺของเราะซูล
ความต่างของฮัจญฺกับอิบาดะอื่น
บรรดานักแสวงบุญ ณ บัยตุลฮะรอม ทุกอิบาดะฮฺ ที่เขาได้ปฏิบัติทั้งความเร้นลับ และรหัสยะของมันได้เป็นที่ประจักษ์ชัดสำหรับเขา นมาซมีขั้นตอนและวิธีการอย่างหนึ่ง ศีลอดมีคำสั่งเฉพาะอย่างหนึ่ง ซะกาต และญิฮาดก็มีคำสั่งเฉพาะตัว ซึ่งการดำเนินไปตามคำสั่งเหล่านี้ เพื่อยังประโยชน์สูงสุดมิใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด นมาซมีคำกล่าวเฉพาะซึ่งความหมายของคำกล่าวเหล่านั้นชัดเจน มีรุกุอ์ และสุญูด ซึ่งให้ความหมายว่าเป็นการให้เกียรติยกย่องในความยิ่งใหญ่ มีการกล่าวตะชะฮุด เท่ากับเป็นการสารภาพตัวเองต่อพระองค์ ส่วนการถือศีลอดนั้นมีการหลีกเลี่ยงให้พ้นจากสิ่งสงสัยคุมเครือ มีความเห็นอกเห็นใจผู้ยากจนและอ่อนแอกว่า สอนให้รำลึกถึงความหิวกระหายหลังจากความตาย การถือศีลอดยังมีประโยชน์ข้างเคียงอื่นอีกมากมาย ทั้งในแง่ของวิทยาศาสตร์และทางโลก หรือในแง่ของการขัดเกลาจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นที่รับรู้กันเป็นอย่างดี
ซะกาต คือการบริจาคทานและการจัดระบบทรัพย์สินให้สมดุล เป็นการแสดงความห่วงใยที่มีต่อผู้ยากจนและอนาถา ซึ่งทั้งประโยชน์และความเหมาะสมของมันเป็นที่ชัดเจน
ญิฮาด คือการปกป้องตนเองจากการรุกรานของศัตรู หรือคนแปลกหน้า ซึ่งมีประโยชน์นานัปการ และไม่ยากจนเกินความสามารถในความอยากรู้อยากเห็น
ส่วนฮัจญฺ นั้นมีขั้นตอน คำสั่ง และพิธีการในการปฏิบัติ การจะเข้าใจถึงความเร้นลับและรหัสยของมันเป็นเรื่องยากเย็นนัก การทำความเข้าใจความหมายของ บัยตูตะฮฺ (ค้างแรม) ในมัชอะริลฮะรอม การโกนศีรษะ การเดินเวียนระหว่างเนินเขาเซาะฟากับมัรวะฮฺ 7 รอบ การสวมชุดอิฮรอม และพิธีการอย่างอื่น ล้วนเป็นสิ่งยากเย็นต่อการทำความเข้าใจทั้งสิ้น เนื่องจากขั้นตอนเหล่านี้มีแก่นแท้และความเร้นลับ อันสลับซับซ้อนอยู่ในตัว ดังนั้น เรื่องราวของฮัจญฺจึงมีความยากลำบากในการทำความเข้าใจ เมื่อเทียบกับคำสั่งอื่นในศาสนา (ซึ่งรายละเอียดและความหมายทุกขั้นตอนของฮัจญฺจะนำเสนอในโอกาสต่อไป)
สัญลักษณ์ของฮัจญฺที่ถูกตอบรับ
อิมามผู้บริสุทธิ์ (อ.) รายงานจากท่านเราะซูล (ซ็อลฯ) ว่า “บุคคลใดได้ไปประกอบพิธีฮัจญฺและซิยาเราะฮฺบัยตุลลอฮฺแล้ว เมื่อเขากลับมาเขาจะกลายเป็นบ่าวผู้บริสุทธิ์ และถ้าเขาไม่แตะต้องหรือล่วงละเมิดในความผิดใดๆ แล้วไซร้ นี่คือเครื่องหมายที่แสดงว่า ฮัจญฺของเขาถูกตอบรับ แต่ถ้ากลับจากซิยาเราะฮฺบัยตุลฮะรอมแล้ว เขายังหันไปสู่การล่วงละเมิดในความผิด แสดงว่าฮัจญฺของเขาไม่ถูกตอบรับ” ประเด็นนี้สามารถสะท้อนให้เห็นถึงรหัสยของฮัจญฺได้เป็นอย่างดี เนื่องจากรหัสยของอิบาดะฮฺต่างๆ ของอิบาดะฮฺของเรา ที่จะปรากฏในวันกิยามะฮฺ ซึ่งถูกเรียกอีกอย่างว่า วันเปิดเผยความจริง ในวันนั้นทุกคนจะได้เข้าใจว่า การงานของเขาถูกตอบรับหรือไม่ ซึ่งมิใช่เพียงแค่การเผยผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ทว่าเหตุผลของการไม่ตอบรับก็จะถูกแสดงด้ว ในวันกิยามะฮฺจึงมีทั้งสิ่งตอบรับและไม่ตอบรับ ทำนองเดียวกันทั้งสิ่งตอบรับและไม่ตอบรับก็จะถูกแสดงเหมือนกัน เนื่องจากวันกิยามะฮฺคือ วันที่ความจริง ความเท็จ และความเร้นลบของมันจะถูกแสดงออกมา ดังที่อัลกุรอานกล่าวว่า [يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ] วันซึ่งสิ่งเร้นลับทั้งหลายจะถูกเปิดเผย[22] ฉะนั้น ในโลกนี้ถ้ามนุษย์สามารถปาวนาตนเองให้ไปถึงยังระดับหนึ่ง ประหนึ่งวันกิยามะฮฺได้เข้าใจเหตุผลของการตอบรับและไม่ตอบรับ เขาได้เข้าใจรหัสยของฮัจญฺในมุมหนึ่งแล้ว แน่นอน เขาย่อมเข้าถึงเหตุผลของการยอมรับและการปฏิเสธ
ท่านเราะซูล (ซ็อลฯ) กล่าวว่า “ถ้าบุคคลหนึ่งต้องการรู้ว่า ฮัจญฺของเขาถูกตอบรับหรือไม่ จงพิจารณาหลังจากได้กลับจากการซิยาเราะฮฺบัยตุลลอฮฺเถิดว่า เขาได้ล่วงละเมิดกระทำความผิดหรือไม่ ถ้าเขาไม่กระทำความผิด แสดงว่าฮัจญฺของเขาถูกตอบรับแล้ว ณ อัลลอฮฺ แต่ถ้าตนได้ล่วงละเมิดในความผิด แสดงให้เห็นว่าฮัจญฺของเขาไม่ถูกตอบรับ”[23] ความหมายฮะดีซนี้ ครอบคลุมถึงการอิบาดะฮฺอื่นด้วย เช่น อัลกุรอานกล่าวถึง นมาซว่า “แท้จริงนมาซจะยับยั้งการลามกอนาจารและความชั่ว”[24]  [إِنَّ الصَّلوةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ] โองการบ่งชี้ให้เห็นว่านมาซเป็นความสัจจริงประการหนึ่งที่จะกีดขวางความชั่วร้ายต่างๆ แม้ว่านมาซตามความเป็นจริงแล้วเป็นเพียง ภารกิจหนึ่งที่มีความหน้าเชื่อถือ แต่แก่นแท้ของนมาซคือ ภารกิจที่ถูกกำหนดตามกฎเกณฑ์ ดังนั้น ถ้าบุคคลหนึ่งต้องการกระทำบางภารกิจ อันมีพื้นฐานที่มาทางจิตวิญญาณ เขาก็จะต้องเผชิญกับการคิดใคร่ครวญ การยืนยัน ความปรารถนา การตัดสินใจ และจุดประสงค์ ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของ ภารกิจทีเป็นตักวีนียฺ (กำหนดไปตามกฎเกณฑ์)
ฉะนั้น นมาซสำหรับผู้ดำรงนมาซแล้ว ถือว่ามีบทบาทด้านตักวีนียฺ ทั้งความคิดต่างๆ ความประสงค์ ความสุข และการตัดสินใจจะสร้างความสมดุลให้แก่เขา ซึ่งจะทำให้เขามั่นคงและตัดสินใจกระทำสิ่งดีงาม และไม่ตัดสินใจกระทำสิ่งไม่ดี สิ่งที่เป็นศูนย์กลางของการตัดสินใจของมนุษย์ ถือเป็นส่วนหนึ่งที่เป็นตักวีนียฺ และสิ่งนั้นคือ แก่นแท้ของนมาซ สิ่งที่นำความสุขไปสู่การมีเกียรติยศ การเคารพในกฎเกณฑ์ และความประเสริฐคือ แก่นแท้ของนมาซ ความหมายนี้เองก็มีอยู่ในฮัจญฺด้วยเช่นกัน จิตวิญญาณของฮัจญฺนั่นเองที่เป็น อัมรฺตักวีนียฺ ซึ่งจะกีดขวางมนุษย์ไปไม่ให้ตัดสินใจกระทำสิ่งไม่ดี หรือประสงค์ในความเลวร้าย
จิตวิญญาณและชีวิตของกะอฺบะฮฺคือ วิลายะฮฺ
จำเป็นต้องกล่าวว่า กะอฺบะฮฺ ฮะรัม ซัมซัม ความประเสริฐ เซาะฟา มัรวะฮฺ การเชือดพลี สถานที่เชือดพลี ตักว่า รัมยฺญุมะรอต อะเราะฟาต ดุอาอฺ ความบริสุทธิ์ใจ แผ่นดินมักกะฮฺ และฮะรัมที่มีความสิริมงคลมากมาย ซึ่งทังหมดเหล่านี้ล้วนแฝงอยู่ในวิลายะฮฺและอิมามะฮฺของท่านศาสดา (ซ็อลฯ) และอิมามผู้บริสุทธิ์ทั้งสิ้น มาตรว่ากะอฺบะฮฺที่ถูกประดับประดาด้วยความประเสริฐและความสิริมงคลเหล่านี้ จิตวิญญาณของการปฏิบัติและขั้นตอนของมันคือ วิลายะฮฺและอิมามะฮฺ การรู้จักอิมามและการนอบน้อมต่ออิมาม
อัลลอฮฺ (ซบ.) ได้สาบานต่อมักกะฮฺที่มีศาสดาอยู่ในนั้น มักกะฮฺที่ไม่มีศาสดามิได้เป็นอะไรมากไปกว่าอาคารที่เป็นหินและดิน อัลกุรอาน กล่าวว่า [وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ  لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ] ขอสาบานด้วยเมืองศักดิ์สิทธิ์ (มักกะฮฺ) ซึ่งเจ้าเป็นผู้อาศัยอยู่ในเมืองนี้[25]
ใช่แล้ว การที่อัลลอฮฺ ทรงสาบานต่อมักกะฮฺ ก็เพื่อให้เกียรติต่อมะอฺซูม ทั้งกะอฺบะฮฺและมัสญิดฮะรอมมีความยิ่งใหญ่ในตัว ดังที่อัลกุรอาน กล่าวว่า [وَمَن يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحَادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ] ถ้าผู้ใดปรารถนาที่จะออกนอกทางด้วยความอธรรม เราจะให้เขาลิ้มรสการลงโทษอย่างเจ็บปวด[26] หมายถึงบุคคลใดคิดชั่วร้ายกับกะอฺบะฮฺ และฮะรัมเขาจะได้รับการลงโทษอันเจ็บปวดแน่นอน หรือที่โองการกล่าวว่า
ألَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَابِ الْفِيلِ أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا أَبَابِيلَ تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِّن سِجِّيلٍ فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَّأْكُولٍ
“เจ้าไม่เห็นดอกหรือว่า พระผู้อภิบาลของเเจ้าได้กระทำกับบรรดาเจ้าของช้างเช่นไร (กองทัพช้างของอับเราะฮะฮฺที่เคลื่อนทัพช้างมาเพื่อทำลายกะอฺบะฮฺ) พระองค์มิได้ทรงทำให้แผนการของพวกเขาสูญสิ้นดอกหรือ และได้ทรงส่งวิหคเป็นฝูง ๆ ลงมาบนพวกเขามันได้ขว้างพวกเขาด้วยก้อนหินก้อนเล็กๆ ที่มาจากดินแข็ง แล้วพระองค์ทรงทำให้พวกเขาเป็นเช่นใบไม้ที่ถูกกัดกิน”[27]
อับเราะฮะฮฺ ที่มีโขลงช้างจำนวนมากมาย บ่งบอกให้เห็นความยิ่งใหญ่ในอำนาจ แต่เขาถูกทำให้อัปยศด้วยฝูงนก และนี่คือความกริ้วโกรธของอัลลอฮฺ ดังที่พระองค์ยืนยันว่า ถ้าผู้ใดปรารถนาที่จะออกนอกทางด้วยความอธรรม เราจะให้เขาลิ้มรสการลงโทษอย่างเจ็บปวด
บุคคลเฉกเช่น ซุเบร คือตัวอย่างหนึ่งที่เขาได้ละทิ้งฮุซัยนฺ บินอะลี และอะลี บินฮุซัยนฺ ไว้ตามลำพังโดยไม่ได้รีบเร่งไปช่วยเหลือ มาตรว่าท่านได้เข้าไปหลบภัยภายในกะอฺบะฮฺ ทั้งที่กะอฺบะฮฺมีความศักดิ์สิทธิ์ ก็จะไม่เป็นฮะรัมที่มีความปลอดภัยสำหรับอัลลอฮฺอีกต่อไป แล้วในที่สุดฮะรัมก็ได้ถูกทำลาลงด้วยฝีมือของ ฮัจญาด บิน ยูซุฟ
อัลลอฮฺ (ซบ.) ทรงหยุดยั้งกองทัพช้างของอบูละฮับ ด้วยฝูงนก แต่ในครั้งนี้พระองค์ทรงปนระวิงเวลา จนกระทั่งฮัจญาด บินยูซุฟ ได้ลงจากภูเขาอบูเกซ และทำลายกะอฺบะฮฺด้วยหินจากภูเขานั้น
ใช่แล้วความศักดิ์สิทธิ์ของกะอฺบะฮฺ คือการแสดงความเคารพต่ออิมามะฮฺ จิตวิญญาณของกะอฮฺบะฮฺคือ วิลายะฮฺ ชีวิตของกะอฺบะฮฺคือ อิมามะฮฺ ถ้าบุคคลใดไม่รู้จักอิมาม เขาก็คือองค์ประกอบอันเป็นจริงของฮะดีซที่กล่าวว่า
[من مات ولم يعرف امام زمانه مات ميتةً جاهلية] บุคคลใดตายไปโดยไม่รู้จักอิมามของตน เท่ากับเขาได้ตายในสภาพของคนโง่เขลา[28] มาตรว่าเขาได้เข้าไปหลบภายในกะอฺบะฮฺ เขาก็จะไม่ได้รับความปลอดภัยจากพระเจ้า เพราะอะไร เนื่องจากว่า อิสลาม ได้วางอยู่บนพื้นฐานสำคัญ 5 ประการ ดังฮะดีซที่กล่าวว่า
بنى الاسلام على خمس; على الصلوة والزكوة والحج والصوم والولاية وما نودي بشيء بمثل ما نودي بالولاية
รากฐานของอิสลามวางอยู่บนหลักการ 5 ประการได้แก่ นมาซ ซะกาต ฮัจญ ศิลอด และวิลายะฮฺ ดังนั้น การไม่รู้จักวิลายะฮฺก็เท่ากับว่าเขาไม่รู้จักรากฐานของอิสลามแม้แต่ประการเดียว การปฏิเสธวิลายะฮฺ ก็คือการปฏิเสธรากฐานของอิสลามทั้งหมด
สรุป
การงานทุกสิ่งที่มนุษย์ถูกบัญชาให้ปฏิบัตินั้น มีความหมายและวิทยปัญญาอยู่ในตัว เพียงแต่มนุษย์จะเข้าใจในความหมายและวิทยปัญญาเหล่านั้นหรือไม่นั่นเอง แม้แต่เสื้อผ้าที่ตัดเย็บก็ให้ปลดเปลื้องจากร่างกาย นั่นหมายถึงอาภรณ์แห่งบาปกรรม และความลืมเลือนที่สวมใส่จนถึงขณะนั้น ตลอดจนสิ่งประดับอื่นๆ ให้ปลดเปลื้องออก มิเช่นนั้นจะมีความแตกต่างกันอย่างไรระหว่างอาภรณ์ที่ตัดเย็บ กับมิได้ตัดเย็บ ดังนั้น ทั้งหมดเหล่านี้คือ ความเร้นลับของฮัจญฺ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการสวมใส่อาภรณ์ที่ตับเย็บ แล้วอิบาดะฮฺจะไม่ถูกตอบรับ เนื่องจากมนุษย์สวมใส่อาภรณ์ตัดเย็บปฏิบัติอิบาดะฮฺตลอดเวลา แต่ในช่วงเทศกาลฮัจญฺอิบาดะฮฺกลับไม่ถูกตอบรับ การที่เป็นเช่นนี้ต้องการสร้างความเข้าใจกับมนุษย์ถึงแก่นแท้ของฮัจญฺ อย่างน้อยต้องการให้เขาสำนึกว่า มีวันหนึ่งที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า ซึ่งเขาจะต้องเข้าไปสู่วันนั้นพร้อมด้วยอาภรณ์ที่มิได้ตัดเย็บ และวันนั้นคือ วันแห่งความตาย ซึ่งเขาจะมีเฉพาะผ้ากะฟั่นที่ห่อหุ้มตัวเท่านั้น และเขาจะปรากฏตนออกมาพร้อมผ้ากะฟั่นบนกาย ที่เป็นเช่นนี้ ก็เนื่องจากต้องการแจ้งให้มนุษย์ได้รับรู้ถึงความเร้นลับของวันกิยามะฮฺ โดยแสดงให้เห็นในพิธีกรรมฮัจญฺ ด้วยเหตุนี้เอง จงมีคำสั่งว่าให้สวมอาภรณ์เรียบง่ายธรรมดา เพียงแค่ปิดอวัยวะสงวนให้มิดชิด เสื้อผ้าที่ไม่ได้ตัดเย็บคือ ชุดอิฮฺรอม นั่นเองเพื่อให้การเดินไปสู่ความตายเป็นภาพลักษณ์ที่อยู่ในความทรงจำเสมอไป
ท่านอิมามซัจญาด (อ.) กล่าวว่า ความหมายของการปลดเปลื้องอาภรณ์ตัดเย็บออกจากร่าง กล่าวคือ โอ้ อัลลอฮฺ ข้าฯขอสาบานว่าจะไม่กลับไปสวมอาภรณ์แห่งบาปกรรมอีก และขอกลับตัวกลับใจจากความผิดทั้งหมด”
แน่นอนว่า การไม่ทำความผิดเพียงอย่างเดียวไม่สำคัญทว่า “การเชื่อฟังปฏิบัติตาม” สำคัญยิ่งกว่า

[1] บทฮัจญฺ 29.
[2] บทฮัจญฺ 33.
[3] วะซาอิลุชชีอะฮฺ เล่ม 9 หน้า 347
[4] ฆุรรอรุลฮิกัม ฮะดีซที่ 6298
[5] บิฮารุลอันวาร เล่ม 99 หน้า 65
[6] บทวากิอะฮฺ 77-79
[7] บทบะเกาะเราะฮฺ 222
[8] บทอาลิอิมรอน 97.
[9] บทบะเกาะเราะฮฺ 127
[10] บทบะเกาะเราะฮฺ 125
[11] มันลายะเฎาะเราะฮุลฟะกีฮฺ เล่ม 2 หน้า 124
[12] บทบะเกาะเราะฮฺ 127
[13] บทซาริอาต 51.
[14] บทบะเกาะเราะฮฺ 115
[15] บทบะเกาะเราะฮฺ 81
[16] บทฮุมะซะฮฺ 5-6
[17] บทกะฮฺฟิ 104
[18] บทอิบรอฮีม 9
[19] บทบะเกาะเราะฮฺ 19
[20] บทซุครุฟ 84
[21] บทอังกะบูต 69
[22] บทฏอริก 9
[23] บิฮารุลอันวาร กิตาบฮัจญฺ หน้า 59
[24] บทอังกะบูต 45
[25] บทบะลัด 1-2
[26] บทฮัจญฺ 25
[27] บทฟีล
[28] วะซาอิลุชชีอะฮฺ เล่ม 16, หน้า 246