แหล่งที่มาของศาสนาอิสลาม

    1. home

    2. article

    3. 93. ซูเราะฮฺ อัฎฎุฮา (Ad-Dhuha)

    93. ซูเราะฮฺ อัฎฎุฮา (Ad-Dhuha)

    Rate this post

    ความหมายโดยสรุป

    เป็นบัญญัติมักกียะฮฺ มี 11 อายะฮฺ
    ซูเราะฮฺ อัฏฏฮา เป็นซูเราะฮฺ มักกียะฮฺ ที่กล่าวถึงบุคลิกของท่านนะบีผู้ยิ่งใหญ่ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และสิ่งที่อัลลอฮฺทรงประทานความดีงามและความโปรดปรานให้ท่านทั้งในโลกดุนยา และโลกอาคิเราะฮฺ เพื่อให้ท่านขอบคุณแด่อัลลอฮฺ ต่อความโปรดปรานอันยิ่งใหญ่เท่านั้น
    ซูเราะฮฺได้เริ่มด้วยการสาบานต่อความประเสริฐแห่งคุณค่าของร่อซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และว่าพระเจ้าของท่านมิได้ทอดทิ้งและมิได้โกรธเคืองท่านตามที่พวกมุชริกีนกล่าวอ้างแต่ประการใด แต่ทว่าสำหรับท่าน ณ ที่อัลลอฮฺนั้นมีตำแหน่งสูง และมีสถานะอันยิ่งใหญ่ “ขอสาบานด้วยเวลาสาย และด้วยเวลากลางคืนเมื่อมันมืดและสงัดเงียบ พระเจ้าของเจ้ามิได้ทรงทอดทิ้งเจ้าและมิได้ทรงโกรธเคืองเจ้า และแน่นอนเบื้องปลายเป็นการดียิ่งแก่เจ้ากว่าเบื้องต้น”
    แล้วซูเราะฮฺได้แจ้งข่าวดีแก่ท่านถึงการประทานอย่างเหลือหลายในโลกอาคิเราะฮฺ และสิ่งที่อัลลอฮฺ ตะอาลา ทรงเตรียมไว้แก่ร่อซูลของพระองค์ เช่นการมีชื่อเสียง เกียรติยศ เกียรติศักดิ์ และการชะฟาอะฮฺอันยิ่งใหญ่ “และแน่นอนพระเจ้าของเจ้าจะให้แก่เจ้าจนกว่าเจ้าจะพอใจ”
    ต่อมาซูเราะฮฺได้กล่าวถึงสภาพต่างๆ ของท่านร่อซูลเมื่อขณะยังเล็กๆอยู่ เช่น การเป็นกำพร้า ความยากจนขัดสน และการระเหเร่ร่อน แล้วพระองค์ทรงให้ที่พักพิง ทรงให้ความมั่นคงและทรงให้ความคุ้มครองและปกปักรักษาท่าน “พระองค์มิได้ทรงพบเจ้าเป็นกำพร้าแล้วทรงให้ที่พึ่งพิงดอกหรือ? และทรงพบเจ้าระเหเร่ร่อนแล้วก็ทรงชี้แนะทาง (แก่เจ้า) ดอกหรือ? และทรงพบเจ้าเป็นผู้ขัดสน แล้วทรงมั่งคั่ง (แก่เจ้า) ดอกหรือ?
    ซูเราะฮฺได้จบลงด้วยการสั่งเสียแก่ท่านร่อซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม 3 ประการด้วยกันเพื่อให้สอดคคล้องกับความโปรดปราน 3 ประการดังกล่าวข้างต้น เพื่อให้ความสงสารแก่เด็กกำพร้า เมตตาต่อผู้ที่มีความต้องการ และเช็ดน้ำตาให้แก่คนยากจนขัดสน “ดังนั้นส่วนเด็กกำพร้าเจ้าอย่าข่มขี่และส่วนผู้เอ่ยขอนั้น เจ้าอย่าตวาดขับไล่ และส่วนความโปรดปรานแห่งความพระเจ้าของเจ้านั้นเจ้าจงแสดงออก” ซึ่งเป็นการจบลงที่สอดคล้องกับคำพูดที่สวยงามและสำนวนที่ประทับใจ
    ด้วยพระนามแห่งอัลลอฮฺ ผู้ทรงแมตตา ผู้ทรงปรานี
    وَالضُّحَى
    1. ขอสาบานด้วยเวลาสาย
    وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى
    2. และด้วยเวลากลางคืนเมื่อมันมืด และสงัดเงียบ
    مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى
    3. พระเจ้าของเจ้ามิได้ทรงทอดทิ้งเจ้า และมิได้ทรงโกรธเคืองเจ้า (*1*)
    وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْأُولَى
    4. และแน่นอนเบื้องปลายเป็นการดียิ่งแก่เจ้ากว่าเบื้องต้น
    وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى
    5. และความแน่นอนพระเจ้าของเจ้าจะให้แก่เจ้าจนกว่าจะพอใจ (*1*)
    أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى
    6. พระองค์มิได้ทรงพบเจ้าเป็นกำพร้าแล้วทรงให้ที่พึ่งดอกหรือ ?
    وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى
    7. และทรงพบเจ้าระเหเร่ร่อน แล้วก็ทรงชี้แนะทาง (แก่เจ้า) ดอกหรือ ?
    وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى
    8. และทรงพบเจ้าเป็นผู้ขัดสน แล้วให้มั่งคั่ง (แก่) เจ้าดอกหรือ ? (*1*)
    فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ
    9. ดังนั้นส่วนเด็กกำพร้าเจ้าอย่าข่มขี่
    وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ
    10. และส่วนผู้เอ่ยขอนั้น เจ้าอย่าตวาดขับไล่
    وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
    11. และส่วนความโปรดปรานแห่งพระเจ้าของเจ้านั้น เจ้าจงแสดงออก (*1*)